2017, ജൂൺ 12, തിങ്കളാഴ്‌ച

വിടവ്

വിടവ്
അവളുടെ പരാതികൾ കേൾക്കാനെന്നും സുഖമായിരുന്നു. 
" ങ്ങക്കിപ്പം ന്നോട് പയേ സ്നേഹോന്നൂല്യ. ഇശ്ടാന്നും പറഞ്ഞ് പിന്നാലെ കൂടീപ്പം ന്താർന്നു കളീം പഞ്ചാരേം". 
ഇതും പറഞ്ഞ് അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കും. 
താനൊന്ന് തൊടുന്നതോടെ ആ പരാതിയെല്ലാം അലിയും. 
ഇപ്പോളും അവൾ പരാതി പറയുകയാണ്. 
" ങ്ങക്കിങ്ങനെ ന്നെ തനിച്ചാക്കാനാര്ന്നെങ്കി ന്തിനാ ന്നെ സ്നേഹിച്ചെ?, ന്തിനാ ന്നെ കെട്ടിയെ? കെട്ടി ഒരു മാസത്തിനു മുന്നെ ന്നെ വേണ്ടാതായി ഞാമ്പൂവാ." 
അങ്ങനെയല്ലെന്ന് പറയണമെന്നുണ്ടാർന്നു, 
ഒന്ന് തൊടണമെന്നുണ്ടാർന്നു. 
പക്ഷേ, 
ഇപ്പോൾ ഞാനും അവളും തമ്മിലൊരന്തരമുണ്ട്. 
രണ്ട് ലോകങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വിടവ്. 
മീസാൻ കല്ലുകള്ക്കിടയിലൂടെ അവളുടെ തട്ടം മറയുന്നത് കാണാം. 
"യാ അല്ലാഹ്! നീയെന്നെ ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ..."



2017, ജൂൺ 10, ശനിയാഴ്‌ച

ഒാർമ്മയുടെ password.

ഒാർമ്മയുടെ password.

ജോലികളേകദേശം പൂർത്തിയായെന്ന് കരുതി നെടുവർപ്പിടൻ തുടങ്ങുമ്പോളാണ clerk വന്ന് M.D വിളിക്കുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞത്. M.D യുടെ കാബിനിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടുമ്പോൾ ദേഷ്യമാണ് വന്നത്. 
'നാശം ഇന്നും മെട്രോ കിട്ടില്ല'. 
സ്വയം പിറുപിറുത്തു. സമയം എട്ടര കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. "come in" അകത്തുനിന്ന് ശബ്ദം. 
" sir, വിളിച്ചെന്ന് പറഞ്ഞു". 
" താനിരിക്ക് നാളെ ഇൻസ്പെക്ഷനാണെന്നറിയാല്ലോ?." 
തല കുലുക്കി സമ്മതിച്ചു. 
"അപ്പോൾ എല്ലാം clear ആയിരിക്കണം. തനിക്ക് responsibilities കൂടുതലാണ്." 
" yes sir". 
M.D സംസാരിക്കുന്നതിനിടയില് കണ്ണുകള് വാച്ചിലേക്ക് പോയി. 
'8.40.മോളുറങ്ങിയിട്ടുണ്ടാകും' 
" തനിക്ക് എത്ര mail ids ഉണ്ട്?" 
" Only two sir. One for personal and other for official." 
" So നമ്മുടെ project അതിന്റെ extreme climaxലാണ്, team membersന്റെ പേരുകള് പോലും പുറത്ത് വിട്ടിട്ടില്ല. " 
ഇതൊക്ക എനിക്റിയാം ഇപ്പോഴെന്തിനാണ് പറയുന്നതെന്ന് തോന്നിയെങ്കിലും മിണ്ടിയില്ല. 
" So മുൻമപേതെങ്കിലും mail താനെടുത്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ തീർച്ചയായും അതിന്നു തന്നെ remove ചെയ്യണം. Also from job and advertising sites. For a safety. Because you are the team leader. We must think about hawkers." 
"Ok sir." പുറത്തിറങ്ങുമ്പോള് പഴയ mail idകളെ കുറിച്ചാണാലോചിച്ചത്. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത പല site കളിലും fake ids ഉണ്ടായിരുന്നു. അതെല്ലാം deactivated ആണ്. 
തുറന്ന് വച്ച computerന മുന്പില് ഇരുന്നപ്പോഴാണ് ആദ്യത്തെ id ഓർമ്മ വന്നത്. username search ചെയ്ത് കാത്തിരുന്നു. പിന്നീടത് തുറക്കാനുള്ളത ശ്രമമായി. openആകുന്നില്ല . 
Incorrect username or password. Computer പഴയ പല്ലവി തന്നെ ആവർത്തിച്ചു. Recovery mail കൊടുത്ത് കാത്തിരുന്നപ്പോൾ പുതിയൊരു mail. 
Your username: Annie Joseph. 
Password: shibi. 
ഒരിക്കലും password ആ പേരായിരിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചില്ല . 
Shibi ഒാർമ്മയുടെ password. 
ആ പേര് മനസ്സില് വർഷങ്ങളായി ക്ലാവു പിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു. അപ്രതീക്ഷിതമായി ഓർമ്മ വന്നപ്പോള് എന്തോ പോലെ. 
ജോലി പൂർത്തിയാക്കി സീറ്റില് നിന്നെണീക്കുമ്പോള് മണി പതിനൊന്ന്. 
ചിലപ്പോള് last metro കിട്ടിയേക്കും. ജനാലയ്ക്കരികില് കാറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള് പതിവു പോലെ ഉറങ്ങിയില്ല. 
ഓർത്തത് മുഴുവൻ അവനെക്കുറിച്ചായിരുന്നു. 
പഠിക്കുന്ന കാലത്തെ പ്രണയം. സ്നേഹത്തിന്റെ നാലു വർഷങ്ങൾ.. 
ഒടുവിലത് മറ്റൊരാളുടെ താലിച്ചരടിൽ മുറിഞ്ഞു വീണു. 
മറന്നതാണ്, 
പിന്നീട് കണ്ടതുമില്ല. പക്ഷേ, ഇപ്പോൾ.. കാണണമെന്ന് തോന്നുന്നു. 
Mobile ൽ നിന്ന് number delete ചെയ്തെങ്കിലും ഇന്നുമത് കാണാപ്പാഠമാണ്. 
' ഒന്നു വിളിച്ചാലോ?' 
ഉൾപ്രേരണയില് dial ചെയ്തു. 
അവസാനമായപ്പോള് ഒരു സംശയം. 
' 32 ആണോ 12 ആണോ?' 
' 32 തന്നെ മനസ്സിന് തെറ്റില്ല.' 
കാതോട് ചേർത്തു. 
" The number you are trying to call is currently switched off please try again later." 
Computer ന്റെ മറുപടി. 
Flatന്റെ door bell മുഴക്കുമ്പോഴാണോർമ്മ വന്നത്, 
12 ആയിരുന്നു. 
വാതില് തുറന്നത് ഭർത്താവിന്റെ ചിരിക്കുന്ന മുഖം. 
" എന്നാടോ തനിക്കിന്നും ഒമ്പതിന്റെ മെട്രോ മിസ് ആയോ?" 
ആ ചോദ്യത്തിന് മറുപടി നേർത്തൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി. 
അകത്തെ മുറിയില് മൂന്നുവയസുകാരി ഉറങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു. 
അവളുടെ നെറുകയില് ചുംബിച്ച് മുഖമുയർത്തിയത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കരുണാർദ്രമായ മിഴികളിലേക്കാണ്. 
വൈകിയ രാത്രി, 
അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചില് ഒന്നു കൂടി ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോള് മനസ്സ് പറഞ്ഞു, 
'Number മാറിയത് നന്നായി.'




പോസ്റ്റുമോർട്ടം.

പോസ്റ്റുമോർട്ടം.

നീലച്ചായമടിച്ച മേശമേൽ,
 പലതായി മുറിച്ച ചെടിയുടെ ശവശരീരം.
 ഒരു കഷണമെടുത്ത് സൂഷ്മദർശിനിയിലൂടെ നോക്കി സാറ് പറഞ്ഞു,
"ഇത് സൈലം, രക്തക്കുഴൽ."
 "ഇത് ഫ്ലോയം, നാഡീതന്തു.
" കോരിയൊഴിച്ച സ്റ്റെയിനിന്റെ ചോരയുമായി ചെടിക്കഷണം പുതിയ പഠിതാക്കളെ കാത്തിരുന്നു.



2017, ജൂൺ 9, വെള്ളിയാഴ്‌ച

നിശ്ശബ്ദം.

നിശ്ശബ്ദം.


ഹൃദയം തൊട്ടവൻ.. ഹൃദയത്തിലൊളിപ്പിച്ചവൻ.. 
ഒടുവിൽ, 
ഹൃദയത്തിന്റെ നാലുചുവരുകളിൽ തങ്ങിനിന്ന സ്നേഹത്തിന്റെ ഭാരത്താൽ, 
പ്രണയ ഹൃദയത്തിൽ ഹൃദയം നുറുങ്ങുകളായി പൊട്ടിച്ചിതറിച്ചവൻ.. 
ഏതൊരു പ്രണയകഥയിലെയും പോലെ ഈ കഥയിലും ഇരു ഹൃദയങ്ങളിലും പ്രത്യക്ഷമായ ഓരോ മുറിവുകളിൽ നിന്നും ഓരോ കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ ഊർന്നു വീണു. 
കൊഴിയാറായ ആയുസിന്റെ പടിവാതിലൽ പിരിയുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും, 
അവർ വീണ്ടും പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങി. 
നിശബ്ദമായി...


വെറ്റിലത്തുണ്ട്.

വെറ്റിലത്തുണ്ട്.

പഴയ പത്രങ്ങൾ അടുക്കി വയ്ക്കുമ്പോഴാണത് കണ്ടത്. 
ചുണ്ണാമ്പ് പുരണ്ട ഒരു വെറ്റിലത്തുണ്ട്.! 
ഉണങ്ങിയതാണെങ്കിലും ഉടഞ്ഞിട്ടില്ല. 
പണ്ടെങ്ങോ എടുത്തു വച്ചതാവണം. 
ഓ.. ഇനിയിതെന്തിനാ..? 
പുറത്തേക്കു വലിച്ചെറിഞ്ഞതിനെ കാറ്റ് അകത്തേക്ക് കൊണ്ടു വന്നു. 
വെറ്റിലത്തുണ്ടിൽ മുത്തശ്ശി, 
"നെന്നോടെത്ര നേരമായിച്ചിരി പൊകല മേടിച്ചു തരാമ്പറഞ്ഞിട്ട്. മറന്നോ നീയ്..?". 
ഞാൻ ഓർമയുടെ ചെല്ലത്തിൽ നിന്നും ഒരു തുണ്ട് പുകയില മുത്തശ്ശിക്കു കൊടുത്തു. 
മുത്തശ്ശി ചിരിച്ചു. 
ഞാനും.



2017, ജൂൺ 1, വ്യാഴാഴ്‌ച

എന്റെ കാമുകൻ.

എന്റെ കാമുകൻ.

നിശബ്ദം നിമിഷങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. 
ഇനിയും അവൻ എത്തിയിട്ടില്ല. 
എത്ര നേരമായി കാത്തിരിക്കുന്നു. 
ആരുടെയോ പാദ സ്പർശം... 
' അതെ, അതവനാണ്, എന്റെ കാമുകൻ.. '. 
"വരുന്നുണ്ടോ..?" 
അവനെന്നോട് ചോദിച്ചു. 
മറുപടിക്ക് മുൻപേ അവനെനിക്ക് മുന്നിൽ പുതിയൊരു ലോകം തുറന്നിട്ടു. 
ഞാനൊരു പഞ്ഞിത്തുണ്ടായി. 
ഇരുട്ട്, 
പ്രകാശം, 
മഴവൽ വർണങ്ങൾ... 
പുതിയ മുഖങ്ങൾ., 
ചിലത് പരിചയമുള്ളത് പോലെ.. ചരമക്കോളങ്ങളിലിവരെ കണ്ടുവോ..? വെളിച്ചത്തിന്റെ വിശിഷ്ടമായ പ്രഭാപൂരണം.., 
കണ്ണു മഞ്ഞളിക്കുന്നു. പക്ഷേ, മനോഹരം. 
"വരൂ.." 
ഒഴുകി നടക്കുന്ന മുഖങ്ങളിലൊന്നെന്നെ വിളിച്ചു. 
ഞാൻ പടിക്കെട്ടിൽ കാലെടുത്തു വച്ചു. 
"സമയമായില്ല." കാമുകനെന്നെ വലിച്ചു പുറത്തിട്ടു. 
മേശപ്പുറത്തെ ഗുളികകൾക്കരികിൽ ഞാൻ വീണ്ടും തനിച്ചായി.




എന്റെ കണ്ണൻ.

എന്റെ കണ്ണൻ.

അവനാദ്യമായി കരഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു. 
പക്ഷേ, അവനിപ്പോൾ കരയുമ്പോൾ മനസു നോവുന്നു. 
മൂന്നു ദിവസമേ ആയുള്ളു അവനെന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്നും വേർപെട്ടിട്ട്. അവന്റെ പിങ്ക് നിറമുള്ള കാലുകൾ, 
ഇടയ്ക്കിടെ തുറക്കുന്ന കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകൾ.. ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയാണ്. അവനെന്റെ നെഞ്ചിലെ ചൂടുപറ്റിയുറങ്ങുകയാണ്. എന്താ ഇവനെ വിളിക്കുക ..? 
കണ്ണൻ...എന്റെ കണ്ണൻ! കാറെവിടെയോ നിന്നു. പുറത്തൊരു ബോർഡ്. -ഓർഫനേജ്. 
അമ്മ കണ്ണനെ വാങ്ങി അകത്തേക്കു പോയി. തിരിച്ചു വരുമ്പോളവനില്ലായിരുന്നു. 
"എന്റെ കുഞ്ഞെവിടെ?" അമ്മയുടെ ശബ്ദം അൽപ്പം ഉയർന്നു. 
"നിന്റെ കുഞ്ഞ്! മിണ്ടരുത്, കുടുംബത്തിനു ചീത്തപ്പേരുണ്ടാക്കാനായി ജനിച്ച സന്തതി." കാറകന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്റെ കണ്ണൻ... അവനിപ്പോഴും കരയുന്നുണ്ടോ..?