2020, മാർച്ച് 28, ശനിയാഴ്‌ച

പുലരുവോളം

പുലരുവോളം 

തിരകൾ കരയെ തഴുകുന്ന ശബ്ദം വ്യക്തമായി കേൾക്കാം.
മലർന്നുകിടന്നപ്പോൾ ആകാശം നിറയെ മുല്ലപ്പൂക്കൾ...
"ഡാ.."
"എന്താടി കോപ്പേ.."
"നീ വിളി കേൾക്കുമോന്ന് ടെസ്റ്റ് ചെയ്തതാ.."
"പോടീ..പുല്ലേ.."
അവൻ എണീറ്റിരുന്നു, ഷർട്ടിൽ നിന്നും മണൽത്തരികൾ ഉതിർന്നു വീണു.
"നന്നായി നീ എണീറ്റത്. ഈ കല്ലെന്റെ തലേൽ പൊത്തുകേറുന്നുണ്ട്.."
ഞാൻ അവന്റെ മടിയിലേക്ക് തലവച്ചു.
"നിന്റെ ഈ പേട്ട് തലയിൽ ഇനി കല്ലിന്റെ കൂടി കുറവേ ഉള്ളു. ഒന്നാമതേ കളിമണ്ണാ.."
"നീ പോടാ പട്ടീ."
നേരം ഒരുപാടായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ സമയം ഏതാണ്ട് പതിനൊന്നാകും.
"എടീ, പോണ്ടേ..?"
"ഇച്ചിരി നേരം കൂടി.."
"എടീ, എനിക്കൊരു കാര്യം മനസ്സിലാകുന്നില്ല, നിനക്ക് ഈ കടലിനോട് എന്താ ഇത്ര ആസക്തി എന്ന്. ഞാനാണെങ്കിൽ ആഴ്ചയിൽ നാല് തവണയെങ്കിലും കടല് കാണുന്നതാ, എനിക്കെപ്പഴും അത് ഒന്ന് തന്നെയാ."
ഞാൻ എണീറ്റിരുന്നു, എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു.
"ഇന്നും ഒരു വ്യത്യാസവും തോന്നുന്നില്ലേ..?"
"ആ.. ഇന്ന് നീ കൂടി ഉണ്ടല്ലോ..." അവൻ ചിരിച്ചു.
"ഡാ, ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കാൻ പഠിക്കണം, എന്നാലേ ശംഖുമുഖത്തെ കടലും വേളിയിലെ കടലും തമ്മിലെ വ്യത്യാസം അറിയൂ.."
"ഡീ കോപ്പേ, കടലിനെന്ത് വ്യത്യാസം, ബീച്ചിനല്ലെ വ്യത്യാസം..."
"എടാ, ഓരോ കടലിനും ഓരോ മണമുണ്ട്.. അതറിയോ നിനക്ക്...?"
"അതറിയാം, വെട്ടുകാടിലെ കടലിന് ചാളക്കരുവാടിന്റെ മണമാ, വിഴിഞ്ഞത്ത് പോയാൽ ഏത് മീനാന്നു പോലും അറിയാത്ത മണം.."
"ഓഹ്... എന്റെ റബ്ബേ, ഞാൻ ആരടുത്താ ഈ പറയുന്നേ..?", ഞാൻ തലയിൽ കൈ വച്ചുപോയി. 
അവൻ എന്നെത്തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
"എന്താ നോക്കുന്നെ..?"
"എടീ, നിനക്കൊന്നും തോന്നുന്നില്ലേ..?"
"എന്ത് തോന്നാൻ,, ഹാപ്പി.."
"ഡി, അതല്ല.."
"പിന്നെ?.."
"അല്ല, ഒരാണും പെണ്ണും ഒരുമിച്ച് ഇങ്ങനെയിരിക്കുമ്പോൾ...
സ്വാഭാവികമായും എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ തോന്നുമല്ലോ.. അതും രാത്രി.."
"അതിന് നീ ആണാണോ.. നീയെന്റെ ചങ്കല്ലേ.."
"നശിപ്പിച്ചു. എന്ത് ജന്തുവാടീ നീ..?" അവനെന്റെ തലക്കിട്ട് തട്ടി. 
ഐസ്ക്രീം വിൽക്കുന്ന ആൾ പോകാനുള്ള ഒരുക്കത്തിലാണെന്ന് തോന്നി. 
"ഡേയ്, പോയി ഒരു ഐസ്ക്രീം കൂടി വാങ്ങിച്ചേ. സ്ട്രോബെറി."
"ഇതിപ്പോ നാലാമത്തെ ഐസ്‌ക്രീമാ. പനി പിടിക്കും പെണ്ണെ."
"നീ വാങ്ങിത്തരുന്നുണ്ടോ.." ഞാൻ മുഖം വീർപ്പിച്ചു. 
"ഓ.. വാങ്ങിത്തരാം." അവൻ ഐസ്ക്രീം വാങ്ങാനായി പോയി. 
മടങ്ങി വരുമ്പോൾ ഒരെണ്ണം മാത്രമേ അവന്റെ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു.
"നിനക്ക് വേണ്ടേ..?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"എനിക്ക് വേണ്ട. നീ കഴിക്ക്."
ഇടക്കെപ്പോഴോ കടൽ ശാന്തമായി. അകലെയെവിടെയോ ഒരു ബോട്ടിന്റെ ഒച്ച അകന്നകന്ന് പോയി.
"എടാ നീയെപ്പോഴെങ്കിലും ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ..?"
"എന്തിന്..?"
"എന്നെ ഫ്രണ്ടായി കിട്ടിയതിന്.."
"പഷ്ട്.."
"ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.. ശരിക്കും. നീ എന്റെ ഫ്രണ്ടായതിന്, എല്ലാ പോക്രിത്തരത്തിനും കൂട്ടുനിന്നതിന്, എല്ലാ സമയത്തും കൂടെയുണ്ടായതിന്.. താങ്ക്യു ." എന്റെ ശബ്ദം ഇടറി എന്ന് തോന്നി. 
"നീ പോ മൈരേ, പാതിരാത്രി മനുഷ്യനെ സെന്റിയാക്കാതെ.."
റോന്തുചുറ്റുകയായിരുന്ന രണ്ട് പോലീസുകാർ അടുത്തേക്ക് വന്നു. 
"ആ ഇരിക്കുന്ന വണ്ടി നിങ്ങളുടേതാണോ..?"
"അതെ, സർ..."
അവർ മടങ്ങിപ്പോയി. 
ബീച്ച് വിജനമായിരുന്നു. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും പിന്നെ കുറേ തെണ്ടിപ്പട്ടികളും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. 
"എടീ. വാ സമയം ഒന്നായി. നിന്നെ കൊണ്ടാക്കിയിട്ട് വേണം എനിക്ക് വീട്ടിൽ പോകാൻ. നിന്റെ വാപ്പച്ചി ഇന്നെന്നെ ശരിയാക്കും."
"ഞാൻ നിന്റെ മമ്മിയോട് വിളിച്ചു പറയാൻ പറഞ്ഞു."
"എന്ത്..?"
"ഞാനിന്ന് നിന്റെ വീട്ടിൽ നിക്കുമെന്ന്."
"അപ്പഴോ..?"
"സമ്മതിച്ചു."
"അപ്പോപ്പിന്നെ പതുക്കെ പോവാം.."
നേർത്തൊരു മഴ ചാറാൻ തുടങ്ങി.. 
"ഡാ വാ. വണ്ടിയെടുക്ക്.." മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി. 
"ഡി പുല്ലേ, മഴയാ, മഴ നനഞ്ഞാൽ എനിക്ക് വയറു വേദനിക്കും."
"നിന്റെ വയറ്.. എണീച്ച് വാ ചെർക്കാ.."
"സമ്മതിക്കൂല,." പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട്  അവൻ വണ്ടിയെടുത്തു. 
"ഡാ ഈ ഹൽമറ്റിന്റെ സാധനം ഇടാൻ പറ്റുന്നില്ല.."
"ഒരു നൂറുവട്ടം നീ ഈ ഹെൽമറ്റ് വച്ചുകാണും. എന്നാലും സ്ട്രാപ്പ് ഒരാണും ഇടാനും അറിയില്ല." അവൻ സ്ട്രാപ്പ് ഇട്ടുതന്നിട്ട് തലയിൽ കൊട്ടി. 
"ചെറ്ക്കാ, എനിക്ക് നോവും കേട്ടാ.. "
അവനത് മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ ബുള്ളറ്റ് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. ഞാൻ പുറകിൽ കയറി. വണ്ടിയുടെ വേഗം കൂടുന്നതിനനുസരിച്ച് മഴത്തുള്ളികൾ കല്ലുപോലെ മുഖത്ത് പതിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
കുറേ ദൂരം ചെന്നപ്പോഴേക്കും ഒരു ചെറിയ തട്ടുകട തുറന്നിരിക്കുന്നത് കണ്ടു. അവൻ വണ്ടി ഒതുക്കി. 
"ചേട്ടാ, രണ്ട് ചായ."
എനിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞതും ഞാൻ ഹെൽമറ്റ് ഊരാതെ നിൽക്കുന്നു. 
"ഓ, ഈ ക്ണാപ്പ് ഇതുവരെ ഊരിയില്ലേ..?" അവൻ എന്റെ ഹെൽമെറ്റിന്റെ സ്ട്രാപ്പ് ഊരിയപ്പോളേക്കും ചായ വന്നു. 
"ഡാ.. "
"ന്താ.."
"ഒന്നുല്ല.."
"കോപ്പ്.."
കയ്യിൽ ആവി പറക്കുന്ന ചായ, ഇരുളിൽ തകർത്ത് പെയ്യുന്ന മഴ. 
"ഡാ.."
"ഉം, പറ. "
"താങ്ക്യൂ.. എന്റെ ഏറ്റവും വല്യ ഒരാഗ്രഹമാരുന്നു, നൈറ്റ് റൈഡ്. അതും ബുള്ളറ്റിൽ."
"ഉം.. നീ ചായ കുടിക്ക്."
ചായ കുടിച്ചപ്പോഴേക്കും മഴ ലേശം തോർന്നു. 
എന്റെ ഹെൽമെറ്റിന്റെ സ്ട്രാപ്പ് ഇടുമ്പോൾ അവൻ ചോദിച്ചു. 
"രാവിലെ ചുട്ടിപ്പാറയിൽ സൺറൈസ് കാണാൻ പോയാലോ..?"
"പോവാം.."
"എവിടെങ്കിലും പോവാമെന്നു പറയണ്ട, അതിനു മുന്നേ ചാടി വീണോളും.. കേറ്."
ഇരുളിനെ വകഞ്ഞുമാറ്റി ഞങ്ങൾ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു, അകമ്പടിയായി പെയ്ത് കൊതി തീരാതെ ഒരു മഴയും. 
***
"ഡാ ഒരു കാര്യം അറിയോ..?"
ചുട്ടിപ്പാറയുടെ മുകളിൽ സൂര്യനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു നമ്മൾ.. 
"എന്താണ്..
"അതേ, ഒരു പെണ്ണ് ജീവിതത്തിൽ നാല് ആണുങ്ങളെ ചേർത്ത് നിർത്തും.."
"ആരാ..?"
"ഞാൻ പറഞ്ഞുതീർക്കട്ടെ, ഒന്ന്. അച്ഛൻ, രണ്ട്, ആങ്ങള, മൂന്ന്, സൗഹൃദമാണോ പ്രണയമാണോ എന്നറിയാൻ വയ്യാത്ത ഒരു ചങ്ക്. നാല് ആദ്യ പ്രണയം,"
"ഇതിപ്പോ ഞാൻ ഏത് കാറ്റഗറിയാ..?"
"ആ. എനിക്കറിയൂല."
"കോപ്പ്, ഇനി നീ മിണ്ടിയാൽ നിന്നെ ഞാൻ ഈ പാറയുടെ മുകളീന്ന് തള്ളി താഴെയിടും."
ഞാൻ ഓർക്കുവാരുന്നു, ഇതിനെ എനിക്ക് എങ്ങനെ കിട്ടി എന്ന്. 
"എന്നെ നോക്കിയിരിക്കാനാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഒരു ഫോട്ടോ തരാം."
"നിന്റെ അമ്മായിക്ക് കൊണ്ട് കൊടുക്ക് ഫോട്ടോ..." ഞാൻ വരുത്തിയ നീരസത്തോടെ മുഖം തിരിച്ചു. 
"എടി ഞാൻ തോളിൽ കൈ ഇടുവാ.."
അവൻ തോളിൽ കൈയിട്ട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. 
പുലരുവോളം കൂട്ടിരുന്ന നിലാവെവിടെയോ മറഞ്ഞിരുന്നു 
ഞങ്ങളുടെ ഒച്ച കേട്ടിട്ടെന്നോണം സൂര്യൻ രണ്ടുമൂന്ന് കിളികളുടെ അകമ്പടിയോടെ ഉണർന്നെണീറ്റ് വരുന്നുന്നുണ്ടായിരുന്നു



2020, മാർച്ച് 23, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഒസ്യത്തിലെ അവസാനത്തെ വരികൾ

ഒസ്യത്തിലെ അവസാനത്തെ വരികൾ 


പ്രിയമുള്ളവനേ,
ഇവിടെ ഇടതടവില്ലാതെ മഴ പെയ്യുന്നുണ്ട്. എവിടെയൊക്കെയോ കരഞ്ഞുനടക്കുന്ന ചീവീടുകൾ, മുറ്റത്ത് വച്ചിരിക്കുന്ന പാത്രത്തിൽ വെള്ളം വീഴുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. മെഴുകുതിരി വെളിച്ചത്തിൽ തുള്ളിപ്പറക്കുന്ന ചെറിയ ഈയാംപാറ്റകൾ, ഇവിടെ കറണ്ട് പോയിട്ട് ഒരുപാട് നേരമായി. പതിവുപോലെ ഞാൻ ജനാലകൾ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയാണ്, നേരിയ കാറ്റ് അകത്തേക്ക് വന്ന് മെഴുകുതിരിയുടെ ജ്വാലകൾ മദോന്മത്തരാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. ചിലപ്പോൾ ഈ കാറ്റ് തന്നെയാകും എന്നെ നിനക്കുവേണ്ടിയെഴുതാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. സമയം ഏതാണ്ട് ഒരുമണിയായിട്ടുണ്ടാകും. അതെ, നല്ല സമയമാണ് നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ. 

നീ ആലോചിച്ചിട്ടുണ്ടോ, 
എനിക്കും നിനക്കും ഒരുപോലെയുള്ളത് ഈ ആകാശം മാത്രമാണ്. പെയ്യുന്ന മഴയും കൊള്ളുന്ന കാറ്റും വ്യത്യസ്തമാണെങ്കിലും, കാണുന്ന സൂര്യനും ഇടയ്ക്കിടെ മുഖം കറുപ്പിക്കുന്ന ചന്ദ്രനും മറ്റനേകം നക്ഷത്രങ്ങളും എനിക്കും നിനക്കും ഒരുപോലെയല്ലേ..?
ഒരുവട്ടമല്ല, ഒരുപാടുവട്ടം കൊതിച്ചിട്ടുണ്ട് നിന്നോട് ചേർന്നിരുന്ന് നിലാവ് കാണാൻ, ആ നിലാവിന്റെ താഴ്വാരത്തിരുന്ന് നിന്നെയൊന്നു നോക്കി പുഞ്ചിരിക്കാൻ. 
ഇനിയുമുണ്ട്... നിന്നോടൊത്ത് ഒരു പുഴ കാണാൻ കൊതിച്ചിരുന്നു, എങ്ങോട്ടാണൊഴുകുന്നതെന്നറിയാത്തൊരു പുഴ കാണണമായിരുന്നു. ഒരു സായാഹ്നം പാറമുകളിൽ ചിലവിടണമായിരുന്നു, ഒരു കപ്പ് കാപ്പിയുമൂതിക്കുടിച്ച് നിന്നോട് ഒരുപാട് കാര്യങ്ങൾ പറയണമായിരുന്നു. 
ഒരു പുൽത്തകിടിയിൽ മലർന്നു കിടന്ന് മേഘങ്ങളെ നോക്കണമായിരുന്നു, അവയെ നോക്കി മടുക്കുമ്പോൾ നിന്നോടൊട്ടിച്ചേർന്ന് കിടക്കണമായിരുന്നു, അങ്ങനെ കിടന്നുകിടന്ന് നിന്നെയൊന്ന് അമർത്തി ചുംബിക്കണമായിരുന്നു, വിരലുകളിൽ കടിച്ച് വേദനിപ്പിക്കണമായിരുന്നു. 

ചിരിക്കേണ്ട,
ഇതെല്ലം എന്നിലൊതുങ്ങിയ ആഗ്രഹങ്ങളാണ്. നിനക്കിവയെല്ലാം സ്വപ്നം കണ്ടുകൂട്ടിയ ഒരുവളുടെ ചിരിയടക്കിയ പ്രാന്തുകളാവാം. നിന്നെ കുറ്റം പറയേണ്ടതില്ലല്ലോ, ഒരാളിലേക്ക് മാത്രം ചുരുങ്ങിപ്പോയ ലോകമാണെന്റേത്, അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് ആ ലോകത്തിനെപ്പോഴും നിന്റെപേരിട്ടു വിളിക്കുന്നത്. പി കെ പാറക്കടവ് പറഞ്ഞപോലെ, 'എനിക്ക് കാണാൻ നിന്റെ കണ്ണുകളും കേൾക്കാൻ നിന്റെ കാതുകളും മണക്കാൻ നിന്റെ മൂക്കും മതിയെന്ന് വന്നപ്പോൾ നമ്മൾ രണ്ടുപേരും വേണ്ട, ഒരാൾ മാത്രം മതിയെന്നായി. നിന്നെ മായ്ചുകളയാൻ എനിക്കാവുന്നില്ല, കാരണം, കുറേക്കാലമായി മായ്ക്കാനും എഴുതാനും നിന്റെ കൈകൾ തന്നെയാണ് ഞാനുപയോഗിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട്, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മായ്‌ച്ചുകളഞ്ഞു, നിന്റെ കൈ ഉപയോഗിച്ച് '. 

എത്ര കൃത്യമായ വരികൾ, 
നിന്റെ കൈ ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ മായ്ച്ചുകളഞ്ഞപ്പോളാണ്, ഞാൻ അന്ധയും, മൂകയും, ബധിരയും, രൂപമില്ലാത്തവളുമാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. അതെ, നീയെന്ന പ്രയാണത്തിൽ ഞാൻ അരൂപിയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാവണം നമ്മൾ പരസ്പരം കണ്ടിട്ടും പലപ്പോഴും കാണാതെ പോയത്. വിരലുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തിട്ടും സ്പർശനം അറിയാതെ പോയത്. ഉറക്കെയലറി വിളിച്ചിട്ടും ഒന്നും കേൾക്കാതെ പോയത്. 

സാരമില്ല, 
ഇവിടെ ഞാനോ നീയോ എന്നതല്ല, എന്നിലെ നീയോ നിന്നിലെ ഞാനോ അൽപ്പമെങ്കിലും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ്. സാധ്യതയില്ല, അങ്ങനെയായിരുന്നെങ്കിൽ ഹൃദയം പൊട്ടി വിളിച്ച ഒരു വിളിയെങ്കിലും നമ്മളിലാരെങ്കിലും കേൾക്കാതെ പോകില്ലായിരുന്നു. കാറ്റിനോടും കടലിനോടും പറഞ്ഞുവിട്ട ഒരുപാട് സന്ദേശങ്ങളിൽ ഒന്നെങ്കിലും ഒപ്പിട്ട് കൈപ്പറ്റാതിരിക്കുമായിരുന്നില്ല. 

അല്ലയോ പ്രിയനേ, 
നിന്നോട് സംസാരിക്കാൻ നിശയിങ്ങനെ നീണ്ടു കിടക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷെ, അതുവരെ നിന്റെ ഓർമ്മകളുടെ ഭാരം താങ്ങാനെനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, അതുകൊണ്ട് മാത്രം എൻ്റെ ഒസ്യത്തിലെ അവസാനത്തെ വരികൾ ഞാൻ നിനക്കായി സമർപ്പിക്കട്ടെ. ഈ കത്ത് നിന്റെ കൈവശമെത്തുന്ന നാൾ എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കാതിരിക്കുക, കാണാതിരിക്കുക, കണ്ടെത്താൻ ശ്രമിക്കാതിരിക്കുക. ഒരുപക്ഷെ, നമ്മൾ  തമ്മിൽ കണ്ടാലും മുഖങ്ങൾ പരിചയ ഭാവം കാണിക്കില്ലായിരിക്കും. എന്റെയുള്ളിലെ നീയും നിന്റെയുള്ളിലെ ഞാനും ഇരുളടഞ്ഞ കല്ലറകളിൽ  മണ്മറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. ഒന്ന് മാത്രം നീ മനസ്സിലാക്കുക, ഇതെന്റെ ഒസ്യത്താണ്.  അതിന്റെ ഏക അവകാശി നീ മാത്രവും. ഒരുപാട് പ്രാവശ്യം കുത്തികുറിച്ചിട്ടും ചുരുട്ടിക്കളഞ്ഞതിനും ശേഷം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത്. എന്നിലെ നിന്നെ ഞാൻ ഖബറടക്കുന്നതിനു മുൻപ് ചുണ്ടുകളാൽ അവസാന മുദ്രണം ചെയ്ത എൻ്റെ ആദ്യത്തെ ഒസ്യത്ത്. 
നിറുത്തട്ടെ, 
എന്ന് സ്വന്തം...

2020, മാർച്ച് 21, ശനിയാഴ്‌ച

പ്രണയത്തിന്റെ വൈറസ്

പ്രണയത്തിന്റെ വൈറസ്

രാവിലെ കണ്ട സ്വപ്നം മനസ്സിൽ വല്ലാതെ ഉടക്കി നിന്നിരുന്നു. എന്താണെന്ന് ഓർക്കാൻ ശ്രമിച്ചിട്ട് കിട്ടുന്നില്ല, വളരെ മോശം സ്വപ്നമായിരുന്നു എന്ന കാര്യത്തിൽ മാത്രം സംശയമില്ല.
രാവിലെ തന്നെ നെഗറ്റീവ് മൂഡ്.
സമയം ആറാകുന്നു, ഇന്നിനി ചോറുണ്ടാക്കാൻ നേരമില്ല, ക്യാന്റീനിൽ  നിന്ന് കഴിക്കാം., തല്ക്കാലം ചായ കുടിക്കാം. ഗ്യാസിൽ വെള്ളം വച്ചിട്ട്  ചായപ്പൊടിക്കായി കൈ നീട്ടിയതും നെല്ലിക്ക ഇട്ടുവച്ചിരുന്ന ചില്ലുഭരണി താഴെവീണു ചിതറി. കുറെ തേനിനൊപ്പം നെല്ലിക്ക തറയിൽ ഉരുണ്ടു കളിച്ചു. അതെല്ലാം തൂത്തു തുടച്ചപ്പോഴേക്കും ചായക്കൊതി മാറി.
സമയം ആറേമുക്കാൽ, ഏഴേമുക്കാലിന് ഇറങ്ങിയില്ലെങ്കിൽ എട്ടിന്റെ ബസ് കിട്ടില്ല.
വേഗം കുളിച്ചു കയറി. ചീർപ്പെടുക്കാൻ കൈനീട്ടിയതും ചുമരിലിരുന്ന കണ്ണാടി നിലത്തുവീണുടഞ്ഞു.
'മൈര്.. ഇന്നത്തേത് കൊണാപ്പിനെയാണോ കണി കണ്ടത്..' ചില്ലുകൾ പെറുക്കുമ്പോൾ ഓർത്തു.
'ഉഫ്..' വിരൽ ചെറുതായി മുറിഞ്ഞു.
ചില്ലുകളും കളഞ്ഞിട്ട് കൈ കഴുകി ഒരു ബാൻഡേജ് എടുത്ത് ചുറ്റി.
സമയം നോക്കുമ്പോൾ ഏഴ് അൻപത്തഞ്ച്.
ഇന്നിനി ബസ് കിട്ടിയത് തന്നെ.
വേഗം നടന്നു, സ്റ്റാൻഡിനു മുന്നിലെത്തിയതും ബസ് എടുത്തു, സ്ഥിരം ആളായത് കൊണ്ടാകും, കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഡ്രൈവർ നിറുത്തി. ഡ്രൈവറും കണ്ടക്ടറും എല്ലാം മാസ്ക്കും കയ്യുറകളും ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്..., കൊറോണക്കാലമാണല്ലോ.
'ഒരു സിവിൽ സ്റ്റേഷൻ.', ടിക്കറ്റ് എടുത്തു.
ചെറുതായി ഒന്ന് മയങ്ങി, ആ നശിച്ച സ്വപ്നം കാരണം നേരം വണ്ണം  ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. 
കുടപ്പനക്കുന്ന് എത്തിയപ്പോൾ കണ്ണ് തുറന്നു. 
എന്തോ ഒരു സ്പെല്ലിങ് മിസ്റ്റേക്ക്..
'കോപ്പ്.. മറന്നു, കൊറോണ പ്രമാണിച്ച് ഇന്ന് ഓഫീസിന് അവധിയാണ്. ഇനീപ്പോ അങ്ങോട്ട് പോകേണ്ട ആവശ്യമില്ല'.
കുടപ്പനക്കുന്ന് ഇറങ്ങി. 
അമ്മൂസിനെ വിളിച്ചു നോക്കി.
"ഡി, നീയെവിടെ?"
"ഞാൻ വീട്ടില്.."
"ലിന്റ  ഉണ്ടോ അവിടെ?"
"ഉണ്ടെടി എന്താ..?"
"ഡി എന്നെ ഒന്ന് പിക്ക് ചെയ്യാൻ പറ.. ഞാനിവിടെ കുടപ്പനക്കുന്ന് നിക്കുവാ. ഓഫീസ്‌ അവധിയാണെന്നു ഓർത്തില്ല." 
"എടീ, വണ്ടി ഇല്ല. വണ്ടി ബെന്നി കൊണ്ട് പോയി. അവന്റെ വണ്ടി സർവീസിന് കൊടുത്തു. അതോണ്ട് അവൻ അവൾടെ വണ്ടി കൊണ്ട് പോയി..."
"നന്നായി.., ഞാൻ വിളിക്കാം."
ഇന്ന് കണികണ്ടവനെ മനസ്സിൽ വന്ന എല്ലാ തെറിയും വിളിച്ചു.
ഇനി ഇവിടുന്ന് ബസ് കിട്ടാൻ എത്ര നേരം ഇരിക്കാനോ ആവോ..
ഒരമ്മച്ചിയും ഞാനുമല്ലാതെ സ്റ്റോപ്പിൽ വേറാരുമില്ല, തലയിൽ കൈ വച്ച് അണ്ടി കളഞ്ഞ അണ്ണനെ പോലെയിരിക്കുന്ന എന്നെ അമ്മച്ചി കുറെ നേരമായി നോക്കുന്നുണ്ട്. 
"കൊച്ചേ, ഫോൺ.."
"ഏഹ്..?"
"ഫോണടിക്കുന്നു എന്ന്.."
എന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിക്കുന്നുണ്ട്. പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പറാണ്.
ഇതിനി ആരാണാവോ.
"ഹലോ..സജീന മാഡം ആണോ?"
"ആണ്..ആരാ സംസാരിക്കുന്നെ?"
"മാഡം, ബ്ലഡ് ഹെൽപ്പേർസിൽ നിന്ന് നമ്പർ കിട്ടിയിട്ടാണ് വിളിക്കുന്നത്. ഇന്ന് അർജന്റ് ആയിട്ട് ബ്ലഡ് വേണമായിരുന്നു. മാഡം അവൈലബിൾ ആണോ?"
"എവിടുത്തേക്കാ..?"
"മാഡം,  ശ്രീ ചിത്രയിലാണ്. അർജന്റാണ് മാഡം, ഇന്ന് രണ്ടുമണിക്ക് മുന്നേ വേണം."
"ശരി, ഞാൻ വരം, ഈ നമ്പറിൽ വിളിച്ചാൽ മതിയോ?"
"മതി. താങ്ക് യു മാഡം."
***
 ശ്രീ ചിത്രയിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ വിളിച്ചയാൾക്ക് പകരം ഒരു സ്ത്രീയാണ് കാത്തുനിന്നത്. 
"കൊറോണയായത്  കൊണ്ട്  ബ്ലൂഡിന് ആരും വിളിച്ചാൽ വരുന്നില്ല. മോൻ കുറെ സമയമായി ആരെയൊക്കെയോ വിളിക്കുന്നു, ആർക്കും വരാൻ വയ്യ, എല്ലാര്ക്കും പേടി. അപ്പോളാ മോള് വന്നത്. അൽഹംദുലില്ലാഹ്."
ഞാൻ ചിരിച്ചു. 
വെയിറ്റ് എടുക്കുമ്പോൾ കഷ്ടിച്ചു അൻപത്തി രണ്ടേയുള്ളു. നേഴ്‌സ് എന്നെയൊന്നു നോക്കി. അവര് ചോദിച്ച കുറെ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഞാൻ തലയാട്ടി. 
"മാഡം, പീരിയഡ്‌സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് എത്ര ദിവസമായി..?"
കണക്ക് കൂട്ടി, 'ഇന്ന് ആയപ്പോൾ നാല്‌..'
കയ്യിൽ സൂചി കുത്തിയിട്ട് ചിരിക്കുന്ന മുഖമുള്ള ഒരു പന്ത് കയ്യിൽ തന്നു. അതും ഞെക്കിക്കൊണ്ട് കുറെ നേരം. 
കുറെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു നേഴ്‌സ് വന്ന് സൂചി എടുത്തു. 
"മാഡം, ചിലപ്പോൾ തല കറങ്ങും, അൽപ്പ നേരം കൂടി കിടന്നിട്ട് എണീറ്റാൽ മതി. വെള്ളം ധാരാളം കുടിക്കണം."
കുറച്ചു നേരം കൂടി കിടന്നപ്പോൾ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല. പതിയെ എണീറ്റ് മുറിക്ക് പുറത്തേക്ക് നടന്നു. 
ആ സ്ത്രീ പുറത്ത് നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഒരു ബോട്ടിൽ വെള്ളം നീട്ടി. അത് വാങ്ങി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരാൾ കടന്നു വന്നു.
"മാഡം.. എന്റെ പേര് ഷമീർ, ഞാനാണ് വിളിച്ചത്. വേറെ ആരെയും വിളിച്ചിട്ട് കിട്ടിയില്ല. വാപ്പാക്ക് ഇന്നൊരു ഓപ്പറേഷൻ ഉണ്ട്."
ഞാൻ ഒരു ഹുങ്കാരം  മാത്രം കേട്ടു, ശരീരം ഒന്ന് തണുത്തു, ആരോ എന്നെ താങ്ങി. 
 ***
കണ്ണ് തുറക്കുമ്പോൾ ബെഡിലാണ്. കയ്യിൽ ഡ്രിപ് ഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 
ആ സ്ത്രീ അടുത്തുണ്ട്. ഞാൻ എണീക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. 
അപ്പോഴേക്കും അയാൾ കടന്നു വന്നു. ഇപ്പോഴാണ് അയാളെ നേരെ കാണുന്നത്. 
"ഉമ്മാ, വാപ്പ വിളിക്കുന്നുണ്ട്."
"ഞാൻ പോയിട്ട് വരാം.. നീ ഈ കൊച്ചിന്റടുത്തിരിക്ക്."
അവർ അയാളെ എന്റടുത്താക്കിയിട്ട് പോയി. 
എന്തോ ഒന്ന് മിസ്സിങ് ആണല്ലോ, എന്റെ മഫ്ത കാണുന്നില്ല. 
അയാൾ ടേബിളിൽ നിന്നും മഫ്ത എടുത്ത് തന്നു.
"പെട്ടെന്ന് വിയർത്തത് കൊണ്ട് ഊരിയതാണ്, ബി പി കുറഞ്ഞതാണ്. ഡ്രിപ് തീരുമ്പോൾ വിടും."
ഐ വി ഏതാണ്ട് മുക്കാൽ ആയതേ ഉള്ളു. തീരാൻ ഇനിയും സമയമെടുക്കും.
"എന്ത് ചെയ്യുന്നു?" ഞാൻ ചോദിച്ചു.
"ഞാൻ മദീനയിലാണ്. ഒരു കമ്പനിയിൽ മാനേജർ. വാപ്പാക്ക് ഒരു ഓപ്പറേഷൻ ഉണ്ട്. അതിനു വേണ്ടി വന്നതാണ്. വാപ്പാക്ക് ഇപ്പോൾ വൈറ്റൽ സ്റ്റേബിൾ അല്ല. അത്കൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ഓപ്പറേഷൻ മാറ്റി, നാളെ രാവിലെ."
"ഉം.."
"നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഓർക്കുന്നുണ്ടോ?"
"ഏഹ്..എപ്പോൾ?"
"ഒരു എട്ടു മാസം മുൻപ്.. ഞാൻ പെണ്ണ് കാണാൻ വന്നിട്ടുണ്ട്. ഞാനും ഇത്തയും കൂടിയ വന്നത്. അന്ന് നിങ്ങൾക്ക് പനിയായിരുന്നു."
ഇപ്പോൾ കത്തി.
...ഒരു പനി, ഒരൊന്നൊന്നര പനി വന്നിരുന്നു. ഓഫിസിൽ നിന്ന് അവധിയെടുത്തിട്ട് ഒരു ഇഞ്ചക്ഷനും എടുത്ത് വീട്ടിൽ വന്നു. ഒന്നുറങ്ങാൻ തുടങ്ങുമ്പോഴാണ് വാപ്പച്ചി വന്നു പറഞ്ഞത്, ഇന്നൊരാൾ കാണാൻ വരുമെന്ന്. അയാൾക്ക് ലീവ് ഇല്ലത്രെ.
അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും ആളെത്തി. 
ചായ സൽക്കാരമൊക്കെ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ സംസാരിക്കാൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു. ഞാനും എന്തൊക്കെയോ മറുപടി പറഞ്ഞു. ചോദിച്ചതോ പറഞ്ഞതോ എന്താണെന്ന് ഇതുവരെയും എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല. അയാളുടെ മുഖം പോലും ഓർമ്മയില്ല. അത് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ സഹോദരി കയറി വന്നു, സലാം പറഞ്ഞു കയ്യിലൊക്കെ പിടിച്ചു. അവരും എന്തൊക്കെയോ ചോദിച്ചു, സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല, ഞാൻ കണ്ണും മിഴിച്ചു നിന്നു. ഇൻജെക്ഷൻ ശരീരം നന്നായി തളർത്തിയിരുന്നു. 
ആ സംഭവം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഏതാണ്ട് ഒരു മാസം ആയപ്പോളാണ് ഞാൻ അറിയുന്നത്, സഹോദരിക്ക് എന്നെ കണ്ടിട്ട് എന്തോ സങ്കടം ഉള്ളത് പോലെ തോന്നി എന്ന്, അതുകൊണ്ട് വേണ്ട എന്ന് വച്ചെന്ന്...
ഞാൻ ഇപ്പോളാണ് ആളിനെ നേരെ കാണുന്നത്. ഇരുനിറം. ഒത്ത ശരീരം. 
"തന്നെ ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. പിന്നെ ഒരു ചടങ്ങിന് വേണ്ടിയാ കാണാൻ വന്നത്. അപ്പോളാ..ഇത്ത.." അയാൾ പറഞ്ഞു.
"ഞാൻ അന്ന് അങ്ങനെ ഒന്നും ഉദ്ദേശിച്ചു ചെയ്തതല്ല, മരുന്നിന്റെ എഫക്ടിൽ.. ശരിക്കും എനിക്ക് ഒന്നും കേൾക്കുന്നില്ലായിരുന്നു."
"അത് ഇയാൾ എന്നോട് പറഞ്ഞായിരുന്നു."
"ഞാൻ പറഞ്ഞോ..എന്ത്?"
"തനിക്ക് ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്നും മനസ്സിലാകുന്നില്ല എന്ന്.."
"എനിക്ക് ഓർമ്മയില്ല."
"അതെനിക്ക് മനസ്സിലായി. ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുന്നു? കല്യാണം..?"
"ഇപ്പോൾ......"
"മാഡം.. ഇപ്പോൾ വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടോ?" നേഴ്‌സ് ചോദിച്ചു. 
"ഇല്ല."
"പീരീഡ്സ് കഴിഞ്ഞിട്ട് അധിക ദിവസം ആയില്ലല്ലോ, ബ്ലഡും കൊടുത്തു  അതാണ് പെട്ടെന്ന് ബി പി കുറഞ്ഞത്. സാരമില്ല. ഇപ്പോൾ തലവേദന ഉണ്ടോ?"
"ഇല്ല."
നശിപ്പിച്ചു.. പീരീഡ്‌സിന്റെ കാര്യം ഇപ്പോൾ പറയേണ്ട വല്ല കാര്യവുമുണ്ടോ? 
"ഞാൻ സൂചി എടുക്കുകയാണ്. ഡ്രിപ് തീർന്നു."
സൂചി ഊരിയപ്പോൾ ഒരു തുള്ളി ചോര പുറത്തേക്ക് വന്നു, അവരത് പഞ്ഞി കൊണ്ട് തുടച്ച് ഒരു ചെറിയ ബാൻഡേജ് ഒട്ടിച്ചു. 
"അഞ്ചു മിനിറ്റ് കൂടി നോക്കിയിട്ട് പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ കൗണ്ടറിൽ  പറഞ്ഞിട്ട് പോകാം."
"ശരി. താങ്ക്യൂ."
നേഴ്‌സ് പോയി. 
"ഇപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്..?"
"കുഴപ്പമില്ല, അഞ്ചു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാൽ പോകാം എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.."
"ഞാൻ ഉമ്മയെ വിളിക്കാം.."
"വേണ്ട. ഞാൻ പോയെന്നു പറഞ്ഞാൽ മതി."
അപ്പോഴേക്കും ഉമ്മാ വന്നു. 
"ഉമ്മാ, സജീന ഇറങ്ങുകയാണ്."
"മോൾക്കിപ്പോൾ എങ്ങനെയുണ്ട്..?"
"എനിക്ക് പ്രശ്നമൊന്നുമില്ല, ബി പി കുറഞ്ഞതല്ലേ, ഡ്രിപ് ഇട്ടപ്പോൾ ഓ കെ ആയി, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ."
"വീട്ടിൽ വിളിച്ച് പറയണോ... ഭർത്താവ് നാട്ടിലുണ്ടോ.. വിളിച്ചു പറയാം."
"വേണ്ട. വീട്ടിൽ വാപ്പയാണുള്ളത്, ചുമ്മാ ടെൻഷനാകും, എന്റെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല."
ഞാനത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ഒന്ന് മിന്നുന്നത് കണ്ടു.
"ഞാൻ പൊയ്ക്കോട്ടേ, ഇപ്പോൾ ഒരു ബസ് ഉണ്ട്.."
"ഞാൻ വീട്ടിൽ വിടാം.." അയാൾ പറഞ്ഞു.
"വേണ്ട, അതിന്റെ ആവശ്യമൊന്നുമില്ല, ഐ ആം ഓക്കേ നൗ."
"എങ്കിപ്പിന്നെ നീ ഈ കൊച്ചിനെ ബസ് കേറ്റി വിട്ടിട്ട് വാ.." ഉമ്മ പറഞ്ഞു.
"വേണ്ട ഞാൻ പൊയ്ക്കോളാം.." ഞാൻ പറയുമ്പോളേക്കും അയാൾ 'പോയിട്ട് വരാമെന്ന്' പറഞ്ഞു. 
സ്റ്റാൻഡിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അയാൾ പറഞ്ഞു, 
"ബാഗ് ഞാൻ വയ്ക്കാം.."
"വേണ്ട, ഇതിൽ ഒന്നുമില്ല കുടയും ഒന്ന് രണ്ട് ബുക്കുകളും മാത്രേ ഉള്ളു."
"അതിനാണോ ഇത്ര വല്യ ബാഗ്.."
ഞാൻ ചിരിച്ചതേയുള്ളു. 
"കൊറോണ ആയത് നന്നായി അല്ലെ..?"
"ഏഹ്..?"
"അല്ല, നോർമൽ സീസൺ ആയിരുന്നെങ്കിൽ വേറെ ആരെങ്കിലും രക്തം തരാൻ  വരുമായിരുന്നല്ലോ. ഇതിപ്പോ ഇങ്ങനെ വൈറസ് ആയത് കൊണ്ടല്ലേ തന്നെ വീണ്ടും കണ്ടത്.."
"ആ അങ്ങനെ.."
സ്റ്റാൻഡിലെത്തി, എന്റെ ബസ് കിടക്കുന്നുണ്ട് 
"പോട്ടെ.." ഞാൻ യാത്ര പറഞ്ഞു.
"അതേ, ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി വരട്ടെ..?"
"എന്തിന്.."?
"ഒന്നുകൂടി പെണ്ണ് കാണാൻ.. "
"ഏഹ്..?"
എന്റെ മുഖം ഞാൻ അറിയാതെ തന്നെ ചുവക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
"ഞാൻ പോട്ടെ.."
"നമ്പർ.." 
"ഇയാൾ പിന്നെ നേരത്തെ ആരുടെ നമ്പറിലാ വിളിച്ചേ?" ബസിൽ കയറുന്നതിനിടക്കാണ് ഞാനത് ചോദിച്ചത്. 
സൈഡ് സീറ്റ് കിട്ടി, ബസ്‌ എടുത്തു, തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോളും അയാൾ  അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
പെട്ടെന്ന് ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു.
"ഹലോ.."
"ഞാനാണ് ഷമീർ.."
"ആ, എന്താ.."
"ഈ നമ്പറിൽ വാട്സ്ആപ്പ് ഇല്ലേ."
"ഇല്ല.."
"അപ്പോൾ വാട്സ്ആപ്പ് നമ്പർ.."
"വീട്ടിലേക്ക് വരുന്നു എന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്.."
"ഉം.. "
"അപ്പോൾ തരാം.."
ഞാൻ ഫോൺ വച്ചു.
നാണം വന്നത് ഞാൻ ഒരു ചുമയിൽ ഒതുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. 
അടുത്തിരുന്നയാൾ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. 
ഈ ചുമ കൊറോണയല്ല മാഷെ, ഞാൻ മനസ്സിലൊന്നു ചിരിച്ചു.
ഉള്ളിലെവിടെയോ പ്രണയത്തിന്റെ വൈറസ് പടരാൻ  തുടങ്ങിയിരുന്നു


2020, ഫെബ്രുവരി 23, ഞായറാഴ്‌ച

കൽപ്പടവുകളിലെ വയസ്സൻ കാറ്റ്


കൽപ്പടവുകളിലെ വയസ്സൻ കാറ്റ് 

"ചേച്ചിക്ക് നാണമില്ലേ..? അതും ഈ പ്രായത്തിൽ.. നാട്ടുകാർ എന്ത് വിചാരിക്കും?", അരുണിന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു.
അനിയൻ ചേച്ചിയോട് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം, പ്രിയ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.
"കല്യാണം പോലും, അതും ഈ അമ്പതാമത്തെ വയസ്സിൽ.. ചേച്ചി ഓക്ലൻഡിൽ ആയിരുന്നപ്പോൾ ഏതെങ്കിലും ഒരാളെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ഞാൻ പ്രാർത്ഥിച്ചിട്ടുണ്ട്.. പക്ഷെ, ഇപ്പോൾ.. ഇത് ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല."
"ഏട്ടാ, ചേച്ചിയോട് ഇങ്ങനെയാണോ സംസാരിക്കുന്നത്?.." ഹേമ ഭർത്താവിനെ പിന്തിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
"പിന്നെ..? നീ കേട്ടില്ലേ? കല്യാണം പോലും.. അയാൾ സ്വത്തിനു വേണ്ടിയായിരിക്കും.."
പ്രിയ സോഫയിൽ നിന്നെണീറ്റു.
"അരുൺ, ഞാനിത് നിന്നോട് അനുവാദം ചൊദിച്ചതല്ല, നിന്നോട് പറയണം എന്ന് തോന്നി അത്രമാത്രം, ഞാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആളിനോടൊപ്പം ബാക്കിയുള്ള കാലം ജീവിക്കാൻ പോകുന്നു. നിനക്ക് താല്പര്യമുണ്ടെങ്കിൽ സഹകരിക്കാം, ഇല്ലെങ്കിൽ നിന്റെയിഷ്ടം.."
പ്രിയ ഒന്ന് നിറുത്തി, "പിന്നെ സ്വത്തിന്റെ കാര്യം, അതിന്റെ മുക്കാൽ പങ്കും നിന്റെ കുട്ടികളുടെ പേരിലാണ്. സമയമാകുമ്പോൾ വക്കീൽ പേപ്പർ നിന്റെ കയ്യിൽ തരും. അത് കൊണ്ട് അതിന്റെ കാര്യത്തിൽ നീ ടെൻഷനടിക്കണ്ട."
അരുണിനൊന്നും പറയാനില്ല എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ പ്രിയ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
"ഏട്ടാ, നമ്മളെപ്പോഴെങ്കിലും ചേച്ചിയുടെ മനസ്സ് കാണാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഇത്രേം കാലം ചേച്ചി കാത്തിരുന്നത് ആ ആളിന് വേണ്ടിയാണെങ്കിലോ..?" ഹേമയുടെ ചോദ്യത്തിന് അരുണിന് മറുപടിയുണ്ടായില്ല.
***

മനോജിന്റെ വീട്ടിലും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. 
"അച്ഛനിതെന്ത് ഭാവിച്ചാണ്?... ഞാൻ എങ്ങനെ നാട്ടുകാരുടെ മുഖത്ത് നോക്കും..?" ഹരി ശബ്ദമുയർത്തിതന്നെ സംസാരിച്ചു. 
"ഹരി, അച്ഛനോടാണ് സംസാരിക്കുന്നതെന്ന് ഓർമ്മ വേണം.. " ഉണ്ണി ഹരിയെ ശാസിച്ചു. 
"ഉണ്ണീ, അവൻ പറയട്ടെ.." മനോജ് അനിയനെ തടഞ്ഞു. 
"കൊച്ചച്ഛ, ഇതിപ്പോ ഞാൻ എന്താ പറയേണ്ടത്.. നാളെയിത് നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു കളിയാക്കില്ലേ.. നിന്റെ അച്ഛന് വയസ്സാം കാലത്ത് എന്തിന്റെ കേടാ എന്ന് ചോദിക്കില്ലേ..?"
ഹരി ഉണ്ണിയോട് ചോദിച്ചു.
"ഹരി, നിനക്ക് നിന്റെ അച്ഛനാണോ നാട്ടുകാരനോ വലുത്..?" ഉണ്ണിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ ഹരി ഒന്ന് പതറി. 
"അത് പിന്നെ... കൊച്ചച്ചൻ പറയ്, ഞാൻ എന്താ ചെയ്യേണ്ടത്? ആ സ്ത്രീ സ്വത്തിനു വേണ്ടിയല്ല എന്നെന്താണുറപ്പ്‌?"
"അച്ഛാ, എനിക്കിപ്പോഴും മനസ്സിലാകാത്തത് ഒന്നേയുള്ളു, എന്തിനാ ഇപ്പോൾ..? വേണമെങ്കിൽ 'അമ്മ പോയ സമയത്ത് ആകാമായിരുന്നില്ലേ..?"
മനോജ് ഒന്നും പറയാതെ മുറി വിട്ടു. 
ഏട്ടൻ ഇറങ്ങിപ്പോയ ദിശയിലേക്ക് ഉണ്ണി അൽപ്പനേരം നോക്കിയിരുന്നു. 
"ഏട്ടാ, മോളെയൊന്നു പിടിച്ചേ... ഞാൻ കുളിച്ചിട്ടു വരാം.." സിനി കുഞ്ഞു റിന്നയെ ഹരിയെ ഏൽപ്പിച്ചു. 
ഹരി കുഞ്ഞിനെ താലോലിക്കാൻ തുടങ്ങി. 
"ഹരീ.."
ഹരി കൊച്ചച്ചന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
"നീ ചോദിച്ചില്ലേ ഏട്ടനോട്..? അമ്മ പോയ സമയത്ത് പാടില്ലായിരുന്നു എന്ന്..? ശരിയാണ്. ഏട്ടന് ആ സമയം മറ്റൊരു വിവാഹം കഴിക്കാമായിരുന്നു, പക്ഷെ, അന്ന് ഏട്ടൻ ചിന്തിച്ചത് നീ ഒരു കരയ്‌ക്കെത്തട്ടെ എന്നാണ്. പിന്നെ സ്വത്തിന്റെ കാര്യം, ഏട്ടനുള്ളതെല്ലാം എന്നേ നിന്റെപേരിൽ എഴുതിക്കഴിഞ്ഞു."
ഉണ്ണി എഴുന്നേറ്റു അയാൾക്കിനി ഒന്നും പറയാനില്ലായിരുന്നു. 
***

പ്രിയയുടെയും മനോജിന്റെയും ഒന്ന് രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളും ഉണ്ണിയുമല്ലാതെ മറ്റാരുമുണ്ടായില്ല ചടങ്ങിന്. 
രജിസ്റ്ററിൽ ഒപ്പുവച്ചിട്ട് പ്രിയ മനോജിനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. 
"എങ്ങോട്ടാ, ട്രെയിൻ ബുക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നു കേട്ടു..?" ഉണ്ണി ചോദിച്ചു. 
"ചന്ദ്രോദയ മന്ദിർ.." മനോജ് ചിരിച്ചു. 
***
ചുവന്ന സാരിയിൽ പ്രിയ സുന്ദരിയായിരുന്നു, നരവീണ മുടിയിഴകൾക്കുമീതെ തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സിന്ദൂരം. 
അയാൾ കണ്ണിമയ്ക്കാതെ അവളെ നോക്കി. 
ചന്ദ്രോദയ മന്ദിറിന്റെ കൽപ്പടവുകളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. ഇരുപത്തൊന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഇവിടെ വീണ്ടും. ഇത്തവണ കാർവാ ചൗത്തിനു അധികം ആരവങ്ങളുണ്ടായിരുന്നില്ല. 
"മാറിപ്പോയി അല്ലെ എല്ലാം..?"
"ഉം.."
"ഏട്ടാ.."
"ഉം..?"
"ദേഷ്യമുണ്ടോ എന്നോട്..?"
"ഉണ്ട്.."
"ശരിക്കും..?"
"ഉം.. ശരിക്കും.."
"എന്തിനാ ദേഷ്യം..?" 
"എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് താമസിച്ചു കടന്നു വന്നതിന്.. നീണ്ട ഇരുപത്തേഴു വർഷങ്ങൾ....അല്ലെങ്കിലും വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നമ്മിൽ വൈകിയല്ലേ വരുള്ളൂ.. " അയാൾ നിശ്വസിച്ചു 
പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. 
"അതിനെന്താ... ഇനി ഞാൻ ഉണ്ടാകുമല്ലോ കൂടെ.."
അയാൾ അവളുടെ കൈവിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. 
"പോണ്ടേ?"
"ദേ.. ആ ചെരാതുകൾ കത്തി തീരുമ്പോൾ പോകാം... " 
അവൾ നദിയിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ചെരാതുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 
ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ചെരാതുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി.
"നീ എന്താ പ്രാർഥിച്ചത്?"
"ഏട്ടൻ എപ്പോഴും സന്തോഷമായിരിക്കാൻ.."
അവളുടെ വിരലുകൾ അയാൾ ഒന്നുകൂടി കോർത്തുപിടിച്ചു. 
ചെരാതുകൾ ഒഴുകിപ്പോയപ്പോഴേക്കും അവർ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. 

അവർക്ക് പുറകിൽ കർപ്പൂരത്തിന്റെ  മണവുമായി വന്ന വയസ്സൻ കാറ്റ് കൽപ്പടവുകളോട് സന്തോഷം പങ്കിട്ട് പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


2019, ഒക്‌ടോബർ 19, ശനിയാഴ്‌ച

ചെരാതുകൾ

ചെരാതുകൾ

ചന്ദ്രൻ ഉദിക്കുന്നതും പ്രതീക്ഷിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് എല്ലാവരും. മുഖങ്ങളിൽ ക്ഷീണം കാണാമെങ്കിലും അവർ സന്തോഷമായി കാണപ്പെട്ടു. എല്ലാവരും ചമയങ്ങളണിഞ്ഞിരുന്നു, ചുവന്ന നിറമുള്ള വസ്ത്രങ്ങളിൽ അവർ ചന്ദ്രനെ കാത്തു നിന്നു. 
മനോജ് പ്രിയയെ ദൂരെ നിന്നും നോക്കി നിന്നു, എല്ലാവരിൽ നിന്നും വിഭിന്നമായി അവൾ സിന്ദൂരം അണിഞ്ഞിരുന്നില്ല. നേർത്ത കസവുള്ള ചുവന്ന സാരിയിൽ അവൾ അതി മനോഹരിയായിരുന്നു. 
"ചാന്ദ് ആഗയാ.. " ഒരു ആരവമുണർന്നു. സ്ത്രീകൾ ആഹാരം ചന്ദ്രന് നേദിച്ച ശേഷം അലുക്കുകൾ  നേർത്ത അരിപ്പ കൊണ്ട് ചന്ദ്രനെ വണങ്ങി. അപ്പോഴേക്കും പല സ്ഥലങ്ങളിലായി നിന്നിരുന്ന പുരുഷന്മാർ അവരുടെ സ്ത്രീകൾക്കരികിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നിരുന്നു. മനോജിനെ അരിപ്പയിലൂടെ കണ്ടതും അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു. മനോജ് കൊടുത്ത മധുരം വായിൽ വയ്ക്കുമ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു. 
***
"ഏട്ടാ.."
"ഉം...?"
"ഈ പരിപാടി കൊള്ളാം അല്ലേ?" 
"ഏത്..?"
"ഈ കർവാ ചൗത്ത്.. " 
"ഉം.. കൊള്ളാം. 
അവർക്കിടയിൽ മൗനം കനത്തു. 
ചന്ദ്രോദയ മന്ദിറിന്റെ കൽപ്പടവുകളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ. 
"ഏട്ടന് എന്നോട് ദേഷ്യമുണ്ടോ..?"
"എന്തിന്?|"
"ഇങ്ങനെ വിളിച്ചു വരുത്തിയത്തിന്.. "
"ഇല്ല പ്രിയ, നീ വിളിച്ചതിൽ സന്തോഷമുണ്ട്."
"എനിക്ക് ഒരുപാടിഷ്ടമാ ഏട്ടനെ.. അതോണ്ടാ.. "
"അറിയാം..." 
അയാൾ അവളുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ട് തന്നിലേക്ക് അടുപ്പിച്ചു. 
"അനുവും മകനും സുഖമാണോ?" 
"ഉം. സുഖം. " 
"എന്ത് പറഞ്ഞിട്ടു വന്നു? "
"മീറ്റിങ്.. "
"ഇതും മീറ്റിങ് ആണല്ലോ.. "
അയാൾ ചിരിച്ചു. 
കാറ്റിൽ തിരികളുടെ ഗന്ധം ചന്ദനത്തോട് ചേർന്നു നിന്നു. 
"പ്രിയ, നിനക്കൊരു ജീവിതം വേണ്ടേ, ഇങ്ങനെ തനിച്ച് എത്ര കാലം?"
" നമുക്ക് മറ്റെന്തെങ്കിലും സംസാരിക്കാം.. " അവൾ സംസാരം മുറിച്ചു. 
"ഏട്ടാ.. നമ്മൾ നേരത്തെ കണ്ടുമുട്ടേണ്ടതായിരുന്നു അല്ലേ..?" 
"ശരിയാണ് പ്രിയ, നീ വൈകിപ്പോയി, ഒരുപാട്. നീണ്ട ആറ് വർഷങ്ങൾ വൈകിപ്പോയി. അതുവരെ എവിടെയായിരുന്നു നീ..."  
അവളും ഓർക്കുകയായിരുന്നു, താൻ എവിടെയായിരുന്നു എന്ന്‌, ഓക്ലണ്ടിലോ അമൃത്സറിലോ എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പുണ്ടായില്ല. 
പക്ഷേ, ആ ദിനം വ്യക്തമായി ഓർക്കുന്നുണ്ട്. മിഥിലയിലേക്കുള്ള തീവണ്ടി മാറിക്കേറിയ ദിവസം, അപരിചിതനായ ഒരാൾ സഹായിച്ച ദിവസം. 
പിന്നീട് ആ വ്യക്തിയെ അടുത്തറിയാൻ ശ്രമിച്ചു, ആരാധിച്ചു. 
"അല്ലെങ്കിലും വലിയ അനുഗ്രഹങ്ങൾ നമ്മിൽ വൈകിയല്ലേ വരുള്ളൂ.. " 
മനോജിന്റെ ശബ്ദം അവളെ ചിന്തയിൽ നിന്നുണർത്തി. 
അവൾ അയാളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി ചേർന്നിരുന്നു. 
"പോണ്ടേ?"
"ദേ.. ആ ചെരാതുകൾ കത്തി തീരുമ്പോൾ പോകാം... " 
അവൾ നദിയിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ചെരാതുകൾ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. 
അടുത്ത രണ്ടു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ അവർ രണ്ടു പേരും രണ്ട്‌ വഴികളിലായി പിരിയും. 
"ഇനിയെന്നാ" അയാൾ ചോദിച്ചു.
"അടുത്ത വർഷം, ഇതേ ദിവസം. ഇവിടെ വച്ച്.. " 
ഒഴുകിപ്പോകുന്ന ചെരാതുകൾ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തിളങ്ങി.
"നീ എന്താ പ്രാർഥിച്ചത്?"
"ഏട്ടൻ എപ്പോഴും  സന്തോഷമായിരിക്കാൻ.."
അവളുടെ വിരലുകൾ അയാൾ ഒന്നുകൂടി കോർത്തുപിടിച്ചു. 
സമയം കടക്കുന്നു, 
രണ്ടു മനസ്സുകൾ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 
ചെരാതുകൾ അണയാതിരുന്നെങ്കിലെന്ന്..   


2019, സെപ്റ്റംബർ 19, വ്യാഴാഴ്‌ച

ലില്ലിപ്പൂമണങ്ങൾ

ലില്ലിപ്പൂമണങ്ങൾ 

12.10 ന്റെ അലാറം ഒരു വയലിൻ ശബ്ദത്തിൽ ഉയർന്നു കേട്ടു.
ഇസബെല്ലയെ നോക്കിക്കിടന്ന സ്റ്റുവെർട്ടിന്റെ ഉള്ളിൽ അറിയാത്തൊരു നൊമ്പരം മൊട്ടിട്ടു.
ഇസബെല്ല കണ്ണുകൾ തുറന്നു, അഴിച്ചിട്ടിരുന്ന നീല ഗൗൺ ഒരു മാജിക്കുകാരിയെപ്പോലെ അണിഞ്ഞു.
"Now our time is over, you have to leave"
"Yes".
സ്റ്റുവർട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു.
അയാൾ കട്ടിലിനടിയിൽ കിടന്ന പാന്റ്സ്  തപ്പിയെടുത്തു, ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഇടുമ്പോഴേക്കും ഇസബെല്ല മേശവലിപ്പിൽ നിന്ന് കവർ എടുത്തു വന്നു. അത് അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടിക്കൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു,
"Here, your payment".
അയാൾ ഏറ്റവും വെറുക്കുന്ന നിമിഷം.
"Thanks, see you again".
യാത്ര പറഞ്ഞ അയാൾ പുറത്തിറങ്ങി.
കവർ തുറന്നു നോക്കി, 500 ഡോളർ.
ഒരു രാത്രിക്ക്, അല്ല കൃത്യം പറഞ്ഞാൽ അര മണിക്കൂറിന്, മോശമല്ല.
***
"Wow, nice smell".
സ്റ്റീവ് കടന്നുവന്നു.
സ്ട്രോബെറി ഫ്ലേവറിലുള്ള ഒരു ക്യാപ്സ്യൂൾ സിഗരറ്റ് സ്റ്റുവർട്ട് വിരലുകൾക്കിടയിൽ തിരുകി വച്ചിരുന്നു.
"Stuvert, do you have any customers today?"
"Nope".
അയാൾ രണ്ടു ദിവസമായി കാസ്റ്റമേഴ്സിനെ കണ്ടിട്ട്.
"Then shall i accompany you tonight?"
സ്റ്റീവിന്റെ വിരലുകൾ അയാളുടെ ഷർട്ടിനിടയിലൂടെ കടന്ന് പുക്കിളിന്റെ ഭാഗത്തെത്തി.
"Stop it Steve. I don't like this."
ഒരലർച്ചയോടെ അയാൾ സ്റ്റീവിനെ തള്ളി മാറ്റി. 
സ്റ്റീവിന്റെ ചുണ്ടിന്റെ കോണിൽ ഒരു പുച്ച്ചം വിരിഞ്ഞു,
"Oh my God, I can't believe this, You are still thinking of her? She won't call you again, She would've got another client. Its forbidden Stuvert, for us its forbidden."
അത്രയും പറഞ്ഞ ശേഷം സ്റ്റീവ് മുഖം വെട്ടിച്ച് നടന്നു പോയി, ഇടനാഴിയിലെ ഏതോ മുറിയിൽ നിന്നും ഒരു കൈ നീണ്ടു വന്നത് സ്റ്റീവിനെ കൊണ്ട് പോയി, ഇനിയാവർ നഗ്നമായി കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന രണ്ട് നിഴലുകൾ മാത്രമാകും. 
***
ഇസബെല്ല, വയലിനിസ്റ്റ്.
നീലക്കണ്ണുകളും വെള്ളത്തലമുടിയും. 
ആദ്യമായി കാണുന്നത് മറ്റൊരു കസ്റ്റമറിന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പണം എണ്ണിവാങ്ങി ഇറങ്ങുമ്പോഴാണ്. 
"Do you have time for another round?"
ഒളിവും മറയുമില്ലാതെ ചോദ്യം. 
"Yes, but I have to bath first."
"Sure, I have an attached bathroom."
കുളിച്ചിറങ്ങുമ്പോഴേക്കും ചുവരിലൊളിപ്പിച്ചു വച്ചിരുന്ന പാക്കെറ്റിൽ നിന്നും വെളുത്ത പൊടി ഹെറോയിൻ ആണെന്ന് തോന്നുന്നു, മൂന്ന് ഭാഗങ്ങളായി പകുത്ത് രണ്ടുഭാഗം സ്‌നോർട്ട് ചെയ്തിരുന്നു. 
"Do you want one".
"No thanks, i won't use it."
അവളൊന്നു ചിരിച്ചു, 
"Than, shall we fuck now?"
അവളുടെ മുടിയിൽ മുഖം ചേർത്ത് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു, 
"You are smelling like calotropis, I like it."
ആ രാത്രി കടന്നു പോകുമ്പോളും ശരീരത്തിൽ ലില്ലിപ്പൂക്കളുടെ മണം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. 
പിന്നെയുള്ള രാത്രികളിൽ അവൾ മാത്രമായി അയാളുടെ ശീലം. ഒരു രാത്രിക്ക്, അല്ല, മുപ്പത് മിനുട്ടിന് 500 ഡോളർ. മറ്റുള്ളവർ തരുന്നതിനേക്കാൾ കുറവാണ്, എങ്കിലും അയാൾ ആ മുപ്പത് മിനുട്ടിനു വേണ്ടി കാത്തിരുന്നു. 
അവളെ വെറുതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടക്കാനായിരുന്നു അയാൾക്കിഷ്ടം, പക്ഷെ, അവളുടെ വിരലുകൾ അയാൾക്ക് മീതെ ചലിക്കുമ്പോൾ.. 
ഒരിക്കൽ അയാൾ ചോദിച്ചു,
"Bella, can't we stay like this?"
അയാളുടെ കരവലയത്തിൽ നിന്നും മോചിതയായി അവൾ പറഞ്ഞു, 
"No, I don't want to waste my money."
ഒരിക്കൽ അവൾ പറഞ്ഞു, 
"If this is like this, no doubt, you will fall for me, may be me too. But, I don't let that happen."
അയാൾക്ക് അവളോട് സ്നേഹം തോന്നിയത് പോലെ അവൾക്കും തോന്നിയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നയാൾ ആശിച്ചു. 
അവളുടെ കോൺസെർട്ടിന്റെ കുറച്ച്  ദിവസം മുൻപ് പണം തരുമ്പോൾ ഒരു ടിക്കറ്റ് കൂടി അവൾ നീട്ടി. 
"You should come."
അതിനു ശേഷം ആ മുപ്പത് മിനുട്ടുകൾ അയാൾക്കുണ്ടായില്ല. 
ആ മുപ്പത് മിനുട്ടിലേക്ക് അവൾ മറ്റാരെയെങ്കിലും വാടകയ്ക്ക് എടുത്തിട്ടുണ്ടാവണം, മറ്റൊരാളുടെ കൈകളിൽ അവൾ... 
അയാൾക്ക് തല പെരുത്തു.
***
ഇസബെല്ലയുടെ കോൺസെർട്ട് ഇന്നായിരുന്നു, വല്ലാത്തൊരു മാസ്മരികത, അയാൾക്കത് ലവലേശം ആസ്വദിക്കാനായില്ല. 
ഹാളിന്റെ പുറത്തിറങ്ങി ഒരു സ്ട്രോബെറി ഫ്ലേവർ ക്യാപ്സ്യൂളിനു തീ കൊളുത്തുമ്പോൾ, പിന്നിലൊരു ചോദ്യം.. 
"Excuse me, do you have time?"
താമരയുടെ ഗന്ധം. 
മറ്റൊരു ഇസബെല്ല?!


2019, ഓഗസ്റ്റ് 6, ചൊവ്വാഴ്ച

ചില കണ്ണാടിക്കളികൾ

ചില കണ്ണാടിക്കളികൾ 

"ചന്ദ്രികാ സോപ്പിന് നറുമണം.. "
കയ്യിലിരിക്കുന്നത് ചന്ദ്രികാ സോപ്പ് അല്ലെങ്കിലും ആ പാട്ടാണ് ഓർമ്മ വന്നത്. ഹാൻഡ് പമ്പ് കയ്യിൽ കിട്ടിയപ്പോൾ അത് മൈക്ക് ആയി, പാട്ട് "മുക്കാലാ മുക്കാബലാ.." ആയി. 
ബാത്ത് റോബും എടുത്തിട്ട് തലയിലൊരു ടവൽ ചുറ്റി പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ നേരം കണ്ണാടിയിലൊന്നു നോക്കി.
"വൗ.. വാട്ട് എ ബോഡി.."
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും നോക്കി, ഒരു മാറ്റവുമില്ല, ഞാൻ തന്നെ.
ആ പടത്തിൽ മർലിൻ മൺറോ നിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ലേ,
 "സെക്‌സി".
ഇങ്ങനെ ഇടത്തെ കാൽ മുൻപോട്ട് വച്ച്, ഇടത് സൈഡിലേക്ക് അൽപ്പം ചരിഞ്ഞു നടു വളച്ച്  മാറിന്റെ കുഴിവ് അൽപ്പം കാണിച്ച്  വലത് കൈ കൊണ്ട് പാറിപ്പോകുന്ന ഗൗൺ പിടിച്ച്, ഇടത് കൈ ചെവിക്ക് പുറകിൽ വച്ച്.. 
അവർ ഹൈഹീലാണ് ഇട്ടേക്കുന്നത്, തല്ക്കാലം ഹൈഹീൽ ഇല്ലാത്തോണ്ട് സ്ലിപ്പറിനടിയിൽ സോപ്പ്പെട്ടി വച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്തു, തെന്നിയാൽ പോയി. പ്ലീറ്റില്ലാത്ത ബാത് റോബ് കാറ്റില്ലാതെ പറപ്പിക്കാൻ നോക്കിയപ്പോൾ കൈ ഭിത്തിയിൽ നന്നായിടിച്ചു. അവരിങ്ങനെ വെളുക്കെ ചിരിച്ചാണ് നിൽക്കുന്നത്, പോസ് ഒന്ന് മാറ്റാം, ചിരിക്കുന്നതിനു പകരം ഉമ്മവയ്ക്കുന്ന രീതിയിൽ ചുണ്ടുകൾ കൂർപ്പിച്ചു. കൈ ചെവിക്ക് പുറകിൽ വയ്ക്കുന്നതിന് പകരം ഉമ്മ പരാതി വിടാൻ പാകത്തിന് വച്ചു. അവരുടെ കവിളിൽ ഒരു മറുക് ഉണ്ട്, തല്ക്കാലം കഴുത്തിലെ മറുക് വച്ച് അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യാം. 
നേരെ ഒന്നുകൂടി പോസ് ചെയ്തു. 
"പെർഫെക്റ്റ്"
"ക്ടക്", സ്ലിപ്പറിനടിയിലിരുന്ന സോപ്പുപെട്ടി പൊട്ടി, വീഴാതിരിക്കാൻ പിടിച്ചത് ഷവറിന്റെ നോമ്പിൽ, ഷവർ തുറന്ന് വെള്ളം മുഴുവനും തലയിലേക്ക്. 
"നീ ഇന്ന് പോകുന്നില്ലേ? സമയം എട്ടരയായി."
"എട്ടര..!!"
ചടപടാന്ന് എല്ലാം എടുത്ത് നേരെ വച്ച് തല തുടച്ചു, ഇടാനുള്ള ഡ്രസ്സ് നേരത്തെ എടുത്ത് വച്ചത് നന്നായി. 
ചുരിദാറുമിട്ട് ഷാൾ കുത്തി, ഒന്നും കാണില്ല എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തി. 
ഒരു ദോശ കഴിച്ചെന്നു വരുത്തി, ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ കമ്മലിട്ടില്ല, 
ഒരു ചെറിയ കമ്മലുമിട്ട് പൊട്ടും കുത്തി കണ്ണാടിയിൽ ഒന്നും കൂടി നോക്കി മുടി ഒതുക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. 
വാച്ചിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എട്ടു നാല്പത്തഞ്ചു കഴിഞ്ഞു, ചെറിയ മഴയുണ്ട്. 
ഇപ്പോളെങ്കിലും ഇറങ്ങിയാലേ ഒൻപത്തിന്റെ ബസ് കിട്ടുള്ളു.
'മർലിൻ മൺറോ' കുടയും കയ്യിലെടുത്ത് വേഗത്തിൽ നടന്നു ഒൻപത്തിന്റെ 'സുന്ദരി' പിടിക്കാൻ.